راه دوم اين است كه جبرا و بدون اختيار براى آدم ، زدگى به وجود آيد ، بىاختيار از همه زده شود ، به كسى علاقمند بوده ، بگويد : عجب ! اين هم خيانت كرد ، به آن يكى ، اين هم اين طورى درآمد ، به سومى ، عجب ! اين هم اين طورى در آمد ، از همه مىبرد . دل را به كف هر كه نهم باز پس آرد * كس تاب نگهدارى ديوانه ندارد وقتى زده شد ، دل از همه بريده مىشود و چون بدون دلبر نمىماند ، وصل به ذات بارى تعالى مىشود . و شايد اين جمله مناجات شعبانيه : « الهى هب لى كمال الانقطاع اليك و انر ابصار قلوبنا بضياء نظرها اليك » اشاره به اين دو راه باشد ، جمله ديگرى قبل از آن است : « الهى و الهمنى ولها بذكرك الى ذكرك و همتى فى روح نجاح اسمائك و محل قدسك » كه شايد ، اشاره به وصل اسماء و صفات است ، و آن يكى اشاره ، به ذات است ، و جمله آخرهم : « الهى و الحقنى بنور عزك الابهج فاكون لك عارفا و عن سواك منحرفا و منك خائفا مراقبا يا ذالجلال و الاكرام » ، هم اشاره به همان انقطاع است ؛ از خدا اين حالت انقطاع را مىخواهد و چون همه اينها مشكل است يك جمله‌اى وسط اينها دارد : « الهى